Η λεηλασία του Αγίου Αθανασίου Δροσάτου (Μεζήλου)

Ποιον να κατηγορήσω! Τις υπηρεσίες στις οποίες πολλές φορές εμείς που καταγόμαστε από εκείνο το χωριό κάναμε έκκληση για βοήθεια και εκείνοι μας αγνόησαν. Την πολιτεία που δεν ενδιαφέρθηκε για την ιστορία μας, εμάς τους ίδιους που δεν αποφασίσαμε να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, αγνοώντας την υπηρεσία Βυζαντινών αρχαιοτήτων;
Πριν λίγη ώρα έμαθα τηλεφωνικά ότι κάποιοι μπήκαν στο εκκλησάκι που χρονολογείται από το 16ο αιώνα και πήραν εικόνες ανεκτιμήτου αξίας, πριόνισαν ολόκληρο το τέμπλο και το σήκωσαν και μαζί τους και ένα κομάτι από τις ζώές όλων όσων ζούμε μακριά από το χωριό, αλλά κάθε βράδυ με τη σκέψη μας ταξιδεύουμε σε εκείνα τα μέρη που αποτελουν σημείο αναφοράς, αντλώντας δύναμη.
Δεν κατοικείται το χωριό το χειμώνα. Εδώ και 30 χρόνια φύγαμε όλοι. Όσοι έχουν επισκεφτεί την περιοχή καταλαβαίνουν το λόγο.
Λυπάμαι που ενώ είχαμε ενδείξεις δεν προλάβαμε.
Λυπάμαι για τα δάκρυα που έχυσαν σήμερα οι γέροντες, αυτοί που στάθηκαν φύλακες έκείνου του τόπου κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες.
Λυπάμαι που χάθηκε ο χώρος που φιλοξενούσε από απόσταση τις δικές τους και τις δικές μας προσευχές.
Όταν κλειδώσαμε το χωριό πολλοί γέλασαν.
Βγάλαμε την πόρτα υπακούωντας στην πολιτεία.Τι θα έκανε μια πόρτα θα μου πείτε όταν ο τόπος είναι έρημος; Πώς θα τα μετέφεραν όλα αυτά μια ώρα ποδαρόδρομο;
Τώρα είναι αργά.
Στη δική μας ψυχή η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου θα υπάρχει για πάντα όπως ήταν, είναι πολύ άδικο όμως που εκείνοι που έρχονται πίσω μας δεν θα μπορέσουν να τη γνωρίσουν.

Πώς αποφασίσατε να γίνετε συγγραφέας;

Αυτόν το μήνα βρέθηκα σε αρκετές εκδηλώσεις σε σχολεία. Πήγα εκεί, αφού τα παιδιά είχαν δουλέψει πάνω στα βιβλία μου και ήθελαν να με γνωρίσουν.Συνήθως, σ' αυτές τις περιπτώσεις αφού παρουσιάσουν ότι έχουν ετοιμάσει ακολουθεί συζήτηση και κάποιες προσωπικές ερωτήσεις. Οι περισσότερες από αυτές τις ερωτήσεις είναι οι ίδιες. Ίδιες και αναμενόμενες και ως εκ τούτου η απάντηση έρχεται εύκολα και αυθόρμητα. Αλλά είναι μια ερώτηση που όλα αυτά τα χρόνια βγαίνει εμπρός μου και κάθε φορά με βρίσκει απροετοίμαστη.
Πώς αποφασίσατε να γίνετε συγγραφέας;

Στη Σκύδρα με το Μασάς Φυσάς και Νικάς

Ναι, τα παιδιά κάνουν την ερώτηση. Συνληθως.΄
Και κάθε φορά κολλάω. Γιατί μετά από δέκα βιβλία και τέσσερις διακρίσεις ακόμα δεν μπορώ να δεχτώ τον τίτλο του συγγραφέα με την έννοια εκείνη που εγώ έχω μέσα στο μυαλό μου. θα μου πείτε ότι αφού έχω γράψει τόσα βιβλία για παιδιά και για μεγάλους, είμαι συγγραφέας. Ως εδώ καλά. Συγγραφέας εγώ, συγγραφέας ο Καζατζάκης, συγγραφείς και άλλοι εκατό χιλιάδες έλληνες που περιφέρουν κάποιο γραπτό τους από εκδοτικό οίκο σε εκδοτικό οίκο για χρόνια χωρίς να εκδώσουν τίποτα. Τον Καζατζάκη ούτε φιλοδοξώ, ούτε μπορώ να τον φτάσω. Στο επίπεδο το δικό μου βρίσκονται αρκετοί,και σίγουρα πολλοί πάνω από μένα. Όσο για τους άλλους που δεν μπορούν να εκδώσουν, πίστεύω ότι πολλοί γράφουν αξιόλογα αλλά και πολλοί οικειοποιούνται τον τίτλο πολύ εύκολα, χωρίς να τον αξίζουν. Και εγώ βλέπω τους τελευταίους και φοβάμαι πολύ , φοβάμαι τον τίτλο της επαρμένης και έτσι ποτέ δε δήλωσα ότι είμαι συγγραφέας. Αλλά πάλι πως να αποποιηθώ κάτι τέτοιο, αφού κυκλοφορούν βιβλία μου;

Στο Γυμνάσιο Βασιλικών με τρία από τα βιβλία μου

Όλα αυτά είναι η πρώτη μου σκέψη μόλις αντιμετωπίζω αυτή την ερώτηση. Αλλά τα παιδιά σα συγγραφέα με καλούν στα σχολεία. Αρχίζω λοιπόν: Παιδιά εγώ δασκάλα είμαι...
Από εκεί και πέρα τους εξηγώ πως έγινε και κυκλοφορούν κάποια βιβλία. Γιατί για να λέμε και του στραβού το δίκαιο, δεν σχεδίαζα ποτέ να γίνω συγγραφέας. Άρα εκτός από τη συγκεκριμένη λέξη κολλάω και στη λέξη: αποφασίσατε. Αποφασίζει κανείς να γίνει συγγραφέας; Ξυπνάει κάποιο πρωί και λέει: Εγώ τώρα θα γράψω βιβλία! Εγώ τουλάχιστον αυτό δε μπορώ να καταλάβω πώς μπορεί να γίνει. Ή μήπως υπάρχει άνθρωπος που όταν ήταν μικρός τον ρωτούσαν τι θα γίνει όταν μεγαλώσει κι αυτός απαντούσε: συγγραφέας.
Είναι θέμα απόφασης, θέμα εκπαίδευσης, θέμα επιμονής και υπομενής,θέμα ταλέντου; Ή μήπως είναι πολλά μαζί έκτός από απόφαση;
Και σε τελική ανάλυση τι είναι αυτό που οδηγεί κάποιον ο οποίος βρίσκει τεράστια εμπόδια εμπρός του, σε επίπεδο έκδοσης, κριτικής των γραπτών του κ.λ.π. και επιμένει σώνει και καλά, πληρώνοντας πολλές φορές ένα τεράστιο ποσό, αρκεί να κυκλοφορήσει κάποιο βιβλίο με το όνομά του;

Στη σχολή Καραβάνα με τον Αόρατο Πολ και Τη Βασιλική και η νεράιδα του νερού

Ήρθε στο τέλος κάποιας εκδήλωσης ένα κοριτσάκι και με παρακάλεσε να δω τη μητέρα του η οποία όπως μου είπε είναι συγγραφέας και γράφει παραμύθια. Συνάντησα λοιπόν μια εικοσιεννιάχρονη κοπέλα, η οποία όπως μου είπε δεν έχει τελειώσει το λύκειο και έργάζεται ως πωλήτρια. Μου αποκάλυψε ότι έχει γράψει ένα παραμύθι το οποίο είναι κατά τη γνώμη της καταπληκτικό και θέλει να το εκδώσει. Κάποιος εκδοτικός οίκος ;;; της ζήτησε έξι χιλιάδες ευρώ. Της πρότεινα να το στείλει σε κάποιον έγκυρο εκδοτικό οίκο ώστε να έχει τουλάχιστον μια απάντηση αλλά φοβάται μου είπε μήπως το απορρίψουν μεν αλλά θα της έχουν πάρει την ιδέα και με ρωτούσε πώς μπορεί να κατοχυρώσειι τα γραπτά της.
-Ξέρετε κυρία Φώτου, για να γράψω αυτό το παραμύθι, έμεινα μια ολόκληρη νύχτα άγρυπνη. Με πήρε το πρωί! Δεν μπορώ να δω να το κλέβουν άλλοι!
;;;;;
Τη συμπάθησα, ομολογώ και προσπάθησα να της εξηγήσω πως έχουν τα πράγματα. Κι ύστερα φοβήθηκα μήπως της χάλασα το όνειρο. Ένα όνειρο που μάλλον το είχε ανάγκη.
Ευτυχώς στη συνέχεια μου δήλωσε ότι είναι αποφασισμένη, ότι και να λέω και με κάθε κόστος να γίνει συγγραφέας.
;;;;;
Κι εγώ της ευχήθηκα, και το έκανα με κάθε ειλικρίνεια, να πετύχει το στόχο της. Την προέτρεψα να γράψει κάτι άλλο γιατί εκείνη την ιστορία που έγραψε στο παραμύθι της, μια νύχτα ολόκληρη, τη νύχτα που μίλησε μέσα της το ταλέντο, δεν τη βλέπω να εκδίδεται. Είπαμε δασκάλα είμαι, κάτι γνωρίζω από παιδική λογοτεχνία.
Πρέπει ωστόσο να ομολογήσω ότι εκείνη είχε ξεκάθαρες απαντήσεις στο ερώτημα γιατί αποφάσισε να γίνει συγγραφέας. Ήθελε να βγει από την αφάνεια, να μπει στο μάτι του πρώην συζύγου, να δώσει στο παιδί της έναν λόγο για να καμαρώνει για αυτή.
Κι εγώ θυμήθηκα τότε τα δικά μου παιδιά και θύμωσα μαζί τους που εκτιμούν περισσότερο από τα βιλία μου την πάστα φλώρα και το κοκκινιστό που τους κάνω και που ποτέ δεν κάθονται να συζητήσουν για τα γραπτά μου παρά μόνο για θέματα που ανάγονται στις προσωπικές τους ανησυχίες και αποφάσισα να γυρίσω στο σπίτι και να τους πω ευθέως να συμμαζεύουν τα κρεβάτια τους και τα άπλητα από δω και πέρα γιατί εγώ αποφάσισα να γίνω συγγραφέας και δεν θα ασχολούμαι με τέτοια θέματα πλέον.
Στο πρώτο Δημοτικό Λάρισας με το Μια καρφίτσα και ένα αυτοκίνητο

Όλα καλά, κυρία;

1.15 το μεσημέρι. Τελειώνω τη δουλειά και μπαίνω στο αυτοκίνητο να επιστρέψω στο σπίτι.(Ναι, δασκάλα είμαι, 1.15 σχολάω) Κι ενώ το μυαλό μου τρέχει από το διαζύγιο της Μενεγάκη στην επιτηρηση της ΕΚΟΦΙΝ και τα ερωτήματα που με βασανίζουν είναι "Να κάνω αίτηση για σύνταξη" και"Τι να μαγειρέψω τέτοια τώρα;" (είχα ξεστραβωθεί αποβραδίς μπρος στο Λαζόπουλο και δεν φρόντισα εγκαίρως το θέμα της κατσαρόλας)φτάνω στα φανάρια της Πολυτεχνείου (στη Λάρισα μένω).
Ο νεαρός στο αναπηρικό καροτσάκι είναι δεν είναι δεκαεφτά. Το δεξί του πόδι εμφανώς ατροφικό, δείχνει ξεκάθαρα το λόγο που δεν χρησιμοποιεί μόνο τα μέλη του για μετακίνηση.
"Όλα κάλά, κυρία;" με ρωτά και μου στέλνει ενα λαμπερό χαμόγελο σα να ήθελε να με εμψυχώσει.
Τον γνωρίζω το νεαρό. Τον έχω συναντήσει άλλες δυο φορές στο ίδιο σημείο. Την πρώτη φορά άνοιξα το παράθυρο καθώς είχα σταματήσει το αυτοκίνητο δίπλα του στα φανάρια. Προσέχοντας το πόδι του, έπιασα ένα νόμισμα που βρέθηκε τυχαία στη θήκη δίπλα στο χειρόφρενο και το έριξα σε ένα πλαστικό ποτήρι που είχε στα γόνατά του. Όχι δεν είχε απλώσει τα χέρια του, αλλά το ποτήρι φανέρωνε το λόγο για τον οποίο βρισκόταν σε εκείνο το σημείο.
"Καλή όρεξη, κυρία" μου είχε πει τότε, αλλά εγώ δεν του απάντησα. Ούτε καν τον κοίταξα. Τη δέυτερη φορά δεν υπήρχε νόμισμα πρόχειρο και δεν μπήκα στον κόπο ούτε να ανοίξω το πορτοφόλι, ούτε να τον κοιτάξω. Παρόλα αυτά το μάτι μου πήρε και πάλι το δεξί του πόδι να κρέμεται παράταιρα.
Και σήμερα...
"Όλα καλά" του απαντάω και ανοίγω πάλι το παράθυρο για να του δώσω την ελεημοσύνη μου.
Τα μάτια του δεν αφήνουν το πρόσωπό μου. Το χέρι μου παραμένει απλωμένο με το νόμισμα στο χέρι.
"Όλα καλά;" με ξαναρωτά και εγώ αναρωτιέμαι αν εκτός από κινητικά προβλήματα έχει και προβλήματα ακοής.
"Όλα καλά! Εσύ;" αντιγυρίζω την ερώτηση.
"Εγώ; Όλα καλά!" Είναι εμφανές ότι δεν έχει άριστη γνώση της ελληνικής, αλλά το πρόσωπό του δείχνει ότι εννοεί αυτό που λέει.
"Τέλος η δουλειά;" Δεύτερη ερώτηση. Ανάγκη για επικοινωνία σκέφτομαι, αφού ακόμα δεν έχει απλώσει το κύπελο να δεχτεί το κέρμα.
"Τέλος"
"Τι δουλειά, κυρία;"
"Είμαι δασκάλα."
Το βλέμμα του φωτίζετε κι άλλο.
"Τραγουδάτε στο σχολείο, κυρία;" με ρωτά και δέχεται επιτέλους το κέρμα.
Τον κοιτάζω προσεκτικά. Ένα μελαχροινό παλικαράκι, γελαστό, πρόσχαρο, σε ξένο μέρος, με του κόσμου τα προβλήματα με ρωτάει αν τα παιδιά στο σχολείο τραγουδούν. Η απάντηση δεν ανεβαίνει στα χείλη μου.
Το πράσινο ανάβει. Πάω να ξεκινήσω.
"Αν τραγουδάτε, όλα θα παν καλά, κυρία." με καθησυχάζει, χωρίς να μου πει ευχαριστώ. Μου στέλνει μόνο ένα τελευταίο χαμόγελο κι εγώ φεύγω να πάω να μαγειρέψω το φαγητό το οποίο μάλλον δε θα χρειαστώ, αφού τα δικά μου παιδιά (λίγο μεγαλύτερα από εκείνον)κατά πάσα πιθανότητα θα προτιμήσουν και σήμερα να φάνε με την παρέα τους σε καμιά ταβέρνα ή σε κανένα από τα φημισμένα ουζερί της Λάρισας.

Μεγάλα όνειρα

Ήμουν δασκάλα τους πριν από πολλά πολλά χρόνια. Πρόσφατα με ανακάλυψαν στο Face Book και μου έστειλαν αυτή τη φωτογραφία.

Θυμόμουν ονόματα, θυμόμουν πρόσωπα, θυμόμουν στιγμές που περάσαμε μαζί. Κοιτάζω τα πρόσωπά τους στην παλιά φωτογραφία και διαβάζω τα όνειρα που έκαναν τότε, στην ηλικία των 10 ετών. Είναι περίεργο το πόσο καλά θυμάμαι τα όνειρά τους. Ίσως εγώ να πίστεψα περισσότερο από τους ίδιους σε εκείνα τα ονειρα, να ευχήθηκα με όλη τη δύναμη της ψυχής μου να τα πραγματοποιήσουν.
Κοιτάζω τα πρόσωπά τους στις πρόσφατες φωτογραφίες, αυτές που ανέβασαν στο προφιλ και προσπαθώ με αγωνία να μαντέψω πως είναι σήμερα η ζωή τους. Βλέπω ότι ολοκλήρωσαν τις σπουδές τους, ότι είναι πλεον επαγγελματίες αλλά... δε στέκομαι εκεί.
Είχαν ένα στόχο τότε και εγώ έπρεπε να τους οδηγήσω σ' αυτόν. Κι εκείνοι έπαιρναν βαθιές ανάσες και έτρεχαν, έτρεχαν με όλη τους τη δύναμη, αυτή τη δύναμη των παιδικών χρόνων. Δεν τους είχα πει ότι ο δρόμος δεν τελειώνει με την ολοκλήρωση των σπουδών, με την απόκτηση ενός πτυχίου. Ένα βήμα κάθε φορά έλεγα μέσα μου. Δεν ήθελα να τους αποθαρρύνω.
Δεν τους είχα αποκαλύψει ότι πρέπει να αγωνίζονται σκληρά σ'όλη τη διάρκεια της ζωής τους. Προσπάθησα ωστόσο να τους μάθω τον τρόπο να αγωνιζονται.
Θα ήθελα να ξέρω αν ανακάλυψαν μόνοι τους πως η χαρά της ζωής βρίσκεται σ' αυτόν ακριβώς τον αγώνα και στη δυνατότητα να μπορούν να ονειρευονται όσα χρόνια κι αν περάσουν. Και τους εύχομαι τα ονειρά τους να είναι ακόμα μεγάλα, όπως ήταν παλιά.

Εκστρατεία κατά της παιδικής κακοποίησης

Υπάρχει σχετική ανάρτηση στο ιστολόγιο Το χαμομηλάκι Από εκεί με προέτρεψαν να το ανεβάσω.

Κι επειδή είναι ένα θέμα το οποίο κανείς δεν πρέπει να προσπερνά, σας παραπέμπω για περισσότερα στη διέυθυνση http://hamomilaki.blogspot.com/2009/03/against-child-abuse.html όπου μπορείτε να υπογράψετε τη διαμαρτυρία σας και να βρείτε σχετικά βίντεο

Λότη Πέτροβιτς- Ανδρουτσοπούλου. Η προφητεία του κόκκινου κρασιού

Ένα μεγάλο βιβλίο από μια μεγάλη κυρία της παιδικής λογοτεχνίας. Βέβαια το συγκεκριμένο βιβλίο απευθύνεται τόσο σε εφήβους όσο και σε ενήλικες.
Με ιστορικά και πραγματολογικά στοιχεία και γραμένο σε δυο επίπεδα χρόνου μαγεύει τον αναγνώστη και τον ταξιδεύει σε έναν ξεχασμένο χώρο και μια εποχή γεμάτη από συνταρακτικά γεγονότα που μόνο να ξεχαστούν δεν τους αρμόζει. Οι Μακεδονικοί αγώνες και η μετακίνηση πληθυσμών άψογα δεμένα με μια σύγχρονη ιστορία. Η γραφή άψογη, η πλοκή δοσμένη με μαεστρία, γεμάτη εικόνες και συναισθήματα.
Το είχα διαβάσει πέρυσι και το ξαναδιάβασα αυτές τις μέρες. Είναι από τα βιβλία που θέλεις να έχεις στα χέρια σου συνεχώς.
Περίληψη:Η ΄Ολγα έχει τελειώσει τη Β΄ Λυκείου. Πληγωμένη από την αδιαφορία του Απελλή, ακολουθεί τον πατέρα της σε μια καλοκαιρινή εκδρομή στο Μελένικο, τη θρυλική βυζαντινή πόλη, που ανήκει τώρα στη Βουλγαρία. Εκεί, η γνωριμία της με τον Παύλο, ένα νεαρό φοιτητή, γίνεται αφορμή για ένα συναρπαστικό ταξίδι στο παρελθόν του Μελένικου, όπως το έζησαν οι πρόγονοί της, από τον καιρό του Ρήγα ως τους Βαλκανικούς Πολέμους, όταν οι χιλιάδες ΄Ελληνες κάτοικοί του πήραν το δρόμο της προσφυγιάς. Συντροφιά με τον Παύλο, θα εξερευνήσει και το σημερινό Μελένικο, θα γνωρίσει έναν παράξενο γέροντα «μάντη» και θα ξεδιαλύνει τα αισθήματά της. Η εκδρομή αυτή θα σημάνει την αρχή ενός νέου έρωτα.

Τι θα διαβάσετε τα Χριστούγεννα; Προτείνω Κυριάκο Μαργαρίτη και Στιγκ Λάρσον

Είμαι fun των αστυνομικών! Τι να κάνουμε!
Δυο βιβλία διάβασα τις τελευταίες μέρες και τα δυο αστυνομικά, εξαιρετικά και τα δυο,ωστόσο διαφορετικά μεταξύ τους.
1. Ρέκβιεμ για τους απόντες του Κυριάκου Μαργαρίτη.
Γνωστός από τα εφηβικά μυθιστορήματα και ήδη βραβευμένος ο Κύπριος Κυριάκος Μαργαρίτης στην ηλικία των 28!!! δεν με εξέπληξε καθόλου με το πρώτο του μυθιστόρημα για ενηλίκους. Το περίμενα ότι θα γράψει ένα καταπληκτικό μυθιστόρημα και σας το είχα πει πέρυσι από αυτό το ιστολόγιο.
Άψογη γλώσσα, μυστήριο, χιούμορ, αυτοσαρκασμός, δεμένη πλοκή, ιστορικές αναφορές χαρακτηρίζουν το βιβλίο του Κυριάκου Μαργαρίτη το οποίο άναφέρεται στην Κύπρο του 1962 με προεκτάσεις στη σημερινή εποχή. Ανήκει στη νουάρ λογοτεχνία, εγώ προσωπικά το βρήκα ισάξιο ξένων εκδόσεων εκείνων που έχουν τεράστιο αριθμό κυκλοφορίας.
Σας το συνιστώ ανεπιφύλαχτα. Διαβάστε το και θα με θυμηθείτε.
Για περισσότερες πληροφορίες: http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22758

2. Το κορίτσι με το τατουάζ. Στιγκ Λάρσον.
Είναι το πρώτο από την τριλογία Millenium. Μέσα στα Χριστούγεννα θα διαβάσω το δεύτερο που κυκλοφορεί επίσης από τις εκδ. Ψυχογιος με τίτλο Το κορίτσι που έπαιζε με τη φωτιά και θα περιμένω το τρίτο που ετοιμάζεται επίσης από τις ίδιες εκδόσεις.
Δεν έχω να πω πολλά. Οι διεθνείς διακρίσεις του και η τεράστια κυκλοφορία του τα λένε όλα.
Αν θέλετε πληροφορίες: http://www.psichogios.gr/book.asp?cid=22508

Πραγματικά χάρηκα τις ώρες που πέρασα με τα συγκεκριμένα βιβλία. Δε μένει παρά να σας ευχηθώ Καλές Γιορτές και Υγεία