Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2010

Όλα καλά, κυρία;

1.15 το μεσημέρι. Τελειώνω τη δουλειά και μπαίνω στο αυτοκίνητο να επιστρέψω στο σπίτι.(Ναι, δασκάλα είμαι, 1.15 σχολάω) Κι ενώ το μυαλό μου τρέχει από το διαζύγιο της Μενεγάκη στην επιτηρηση της ΕΚΟΦΙΝ και τα ερωτήματα που με βασανίζουν είναι "Να κάνω αίτηση για σύνταξη" και"Τι να μαγειρέψω τέτοια τώρα;" (είχα ξεστραβωθεί αποβραδίς μπρος στο Λαζόπουλο και δεν φρόντισα εγκαίρως το θέμα της κατσαρόλας)φτάνω στα φανάρια της Πολυτεχνείου (στη Λάρισα μένω).
Ο νεαρός στο αναπηρικό καροτσάκι είναι δεν είναι δεκαεφτά. Το δεξί του πόδι εμφανώς ατροφικό, δείχνει ξεκάθαρα το λόγο που δεν χρησιμοποιεί μόνο τα μέλη του για μετακίνηση.
"Όλα κάλά, κυρία;" με ρωτά και μου στέλνει ενα λαμπερό χαμόγελο σα να ήθελε να με εμψυχώσει.
Τον γνωρίζω το νεαρό. Τον έχω συναντήσει άλλες δυο φορές στο ίδιο σημείο. Την πρώτη φορά άνοιξα το παράθυρο καθώς είχα σταματήσει το αυτοκίνητο δίπλα του στα φανάρια. Προσέχοντας το πόδι του, έπιασα ένα νόμισμα που βρέθηκε τυχαία στη θήκη δίπλα στο χειρόφρενο και το έριξα σε ένα πλαστικό ποτήρι που είχε στα γόνατά του. Όχι δεν είχε απλώσει τα χέρια του, αλλά το ποτήρι φανέρωνε το λόγο για τον οποίο βρισκόταν σε εκείνο το σημείο.
"Καλή όρεξη, κυρία" μου είχε πει τότε, αλλά εγώ δεν του απάντησα. Ούτε καν τον κοίταξα. Τη δέυτερη φορά δεν υπήρχε νόμισμα πρόχειρο και δεν μπήκα στον κόπο ούτε να ανοίξω το πορτοφόλι, ούτε να τον κοιτάξω. Παρόλα αυτά το μάτι μου πήρε και πάλι το δεξί του πόδι να κρέμεται παράταιρα.
Και σήμερα...
"Όλα καλά" του απαντάω και ανοίγω πάλι το παράθυρο για να του δώσω την ελεημοσύνη μου.
Τα μάτια του δεν αφήνουν το πρόσωπό μου. Το χέρι μου παραμένει απλωμένο με το νόμισμα στο χέρι.
"Όλα καλά;" με ξαναρωτά και εγώ αναρωτιέμαι αν εκτός από κινητικά προβλήματα έχει και προβλήματα ακοής.
"Όλα καλά! Εσύ;" αντιγυρίζω την ερώτηση.
"Εγώ; Όλα καλά!" Είναι εμφανές ότι δεν έχει άριστη γνώση της ελληνικής, αλλά το πρόσωπό του δείχνει ότι εννοεί αυτό που λέει.
"Τέλος η δουλειά;" Δεύτερη ερώτηση. Ανάγκη για επικοινωνία σκέφτομαι, αφού ακόμα δεν έχει απλώσει το κύπελο να δεχτεί το κέρμα.
"Τέλος"
"Τι δουλειά, κυρία;"
"Είμαι δασκάλα."
Το βλέμμα του φωτίζετε κι άλλο.
"Τραγουδάτε στο σχολείο, κυρία;" με ρωτά και δέχεται επιτέλους το κέρμα.
Τον κοιτάζω προσεκτικά. Ένα μελαχροινό παλικαράκι, γελαστό, πρόσχαρο, σε ξένο μέρος, με του κόσμου τα προβλήματα με ρωτάει αν τα παιδιά στο σχολείο τραγουδούν. Η απάντηση δεν ανεβαίνει στα χείλη μου.
Το πράσινο ανάβει. Πάω να ξεκινήσω.
"Αν τραγουδάτε, όλα θα παν καλά, κυρία." με καθησυχάζει, χωρίς να μου πει ευχαριστώ. Μου στέλνει μόνο ένα τελευταίο χαμόγελο κι εγώ φεύγω να πάω να μαγειρέψω το φαγητό το οποίο μάλλον δε θα χρειαστώ, αφού τα δικά μου παιδιά (λίγο μεγαλύτερα από εκείνον)κατά πάσα πιθανότητα θα προτιμήσουν και σήμερα να φάνε με την παρέα τους σε καμιά ταβέρνα ή σε κανένα από τα φημισμένα ουζερί της Λάρισας.

6 σχόλια:

Maria Tzirita είπε...

Συγκλονιστική η διήγησή σου. Κάτι τέτοια περιστατικά μας κάνουν να τα βλέπουμε όλα αλλιώς. Και να παύουν να είναι δεδομένα, τα δεδομένα...
Σε φιλώ Γιώτα μου!

Eleni Tsamadou είπε...

Πόσες φορές, ξεχνάμε ή δε θέλουμε, να κοιτάξουμε κατά πρόσωπο την αλήθεια; Πόσες φορές βλέπουμε στα μάτια αυτόν που ζητιανεύει και που τις πιο πολλές φορές, για να μη πω πάντα, είναι και αυτός όργανο και θύμα κάποιων που τον εκμεταλλεύονται, σαν άνθρωπο; Προσπερνάμει και δε βλέπουμε αυτό που έχει ανάγκη, ένα βλέμμα, μια κουβέντα. Φοβόμαστε αυτό που θα δούμε, την ενοχή όλων μας και φεύτουμε δίνοντας ένα έλαχιστο,ένα κέρμα, και ησυχάζουμε έτσι τη συνείδησή μας ότι κάναμε μια καλή πράξη.

Γιώτα Φώτου είπε...

Μαρία επέστρεψα στο σπίτι και ξαφνικά όλα τα προβλήματά μου μπήκαν κάτω από μια άλλη διάσταση. Αυτό που ένιωσα και το νιώθω ακόμα ήταν ντροπή. Ντροπή για τη γκρίνια μου, για αυτά που εγώ έχρισα προβλήματα, ντροπή για τα ρούχα μου, τα έπιπλα, τα αυτοκίνητα. Κι ελπίζω η ανάμνηση αυτού του συναισθήματος να κρατήσσει για πάντα. Θα με κάνει να βλέπω πιο καθαρά.
Καλή επιτυχία και από εδώ στο βιβλίο σου ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟ. Σήμερα θα το ψάξω στα βιβλιοπωλεία. ελπίζω ότι έχει φτάσει στη Λάρισα

Γιώτα Φώτου είπε...

Το γεγόνος, Ελένη, ότι κάποιοι εκμεταλεύονται τον ανθρώπινο πόνο είναι ακόμα πιο τραγικό από τις τραγωδίες που βιώνουν κάποιοι άνθρωποι. Και εδώ πρέπει να δούμε και τη δική μας ευθύνη που ανεχόμαστε τέτοιου είδους φαινόμενα θεωρώντας ότι δεν είναι δικά μας προβλήματα.

Πασχαλία Τραυλού είπε...

Πόσα χαμόγελα μας χαρίζονται στη διάρκεια της μέρας κι εμείς μες στο σκοτάδι της ρουτίνας μας δεν έχουμε μάτια να τα δούμε; Και πόσοι μη αρτιμελείς έχουν ανακαλύψει το νόημα της ζωής που εμείς οι ακέραιοι συνεχίζουμε να ψάχνουμε; Φιλιά, Γιώτα. Δυνατό και ουσιαστικό το κείμενό σου.

Γιώτα Φώτου είπε...

Ευχαριστώ Πασχαλία. Εύχομαι να βρεθούν μπρος σε όλους μας πολλά τέτοια χαμόγελα