Σάββατο, 6 Μαρτίου 2010

Η λεηλασία του Αγίου Αθανασίου Δροσάτου (Μεζήλου)

Ποιον να κατηγορήσω! Τις υπηρεσίες στις οποίες πολλές φορές εμείς που καταγόμαστε από εκείνο το χωριό κάναμε έκκληση για βοήθεια και εκείνοι μας αγνόησαν. Την πολιτεία που δεν ενδιαφέρθηκε για την ιστορία μας, εμάς τους ίδιους που δεν αποφασίσαμε να πάρουμε την υπόθεση στα χέρια μας, αγνοώντας την υπηρεσία Βυζαντινών αρχαιοτήτων;
Πριν λίγη ώρα έμαθα τηλεφωνικά ότι κάποιοι μπήκαν στο εκκλησάκι που χρονολογείται από το 16ο αιώνα και πήραν εικόνες ανεκτιμήτου αξίας, πριόνισαν ολόκληρο το τέμπλο και το σήκωσαν και μαζί τους και ένα κομάτι από τις ζώές όλων όσων ζούμε μακριά από το χωριό, αλλά κάθε βράδυ με τη σκέψη μας ταξιδεύουμε σε εκείνα τα μέρη που αποτελουν σημείο αναφοράς, αντλώντας δύναμη.
Δεν κατοικείται το χωριό το χειμώνα. Εδώ και 30 χρόνια φύγαμε όλοι. Όσοι έχουν επισκεφτεί την περιοχή καταλαβαίνουν το λόγο.
Λυπάμαι που ενώ είχαμε ενδείξεις δεν προλάβαμε.
Λυπάμαι για τα δάκρυα που έχυσαν σήμερα οι γέροντες, αυτοί που στάθηκαν φύλακες έκείνου του τόπου κάτω από τόσο δύσκολες συνθήκες.
Λυπάμαι που χάθηκε ο χώρος που φιλοξενούσε από απόσταση τις δικές τους και τις δικές μας προσευχές.
Όταν κλειδώσαμε το χωριό πολλοί γέλασαν.
Βγάλαμε την πόρτα υπακούωντας στην πολιτεία.Τι θα έκανε μια πόρτα θα μου πείτε όταν ο τόπος είναι έρημος; Πώς θα τα μετέφεραν όλα αυτά μια ώρα ποδαρόδρομο;
Τώρα είναι αργά.
Στη δική μας ψυχή η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου θα υπάρχει για πάντα όπως ήταν, είναι πολύ άδικο όμως που εκείνοι που έρχονται πίσω μας δεν θα μπορέσουν να τη γνωρίσουν.

4 σχόλια:

Eleni Tsamadou είπε...

Γιώτα μου, τι να πω, και με ποιά λόγια να σε παρηγορήσω. ΄Οταν κάποιοι σου στερούν τις μνήμες σου, σου στερούν τη ζωή σου. Δεν ωφελεί να προσπαθείς να βρείς ποιός φταίει, όλοι, όπως λες, άλλος λιγώτερο άλλος περισσότερο. Από το Κακό όμως σε όλες του τις εκφάνσεις και τις μορφές που ολοένα μεταλλάσσεται και όλο και περισσότερο μας τυλίγει, πως θα σωθούμε;

Γιώτα Φώτου είπε...

Ευχαριστώ Ελένη. Να φανταστείς ότι τον καιρό που έκτισα το σπίτι μου εκεί, ήρθαμε σε κόντρα με το μηχανικό γιατί επέμενα να βλέπει στο εκκλησάκι. Και τώρα δεν ξέρω πως θα ανοίγω το παράθυρο κάθε πρωί με τη σκέψη αυτής της καταστροφής. Μα πιο πολύ με πλήγωσε η ραγισμένη φωνή των παππούδων που με πήραν για να μου ανακοινώσουν την απώλεια. Αυτοί δεν μπορούν να καταλάβουν το γιατί.

Νίκος Διακογιάννης είπε...

Αυξάνονται, δυστυχώς, αυτ΄ατα κρούσματα. Μέγα μαίνος προς ό, τι ιερό και πολύτιμο, στους ανεκτίμητους αυτούς ναούς που έκλεισαν μέσα τους κα΄θε ελπίδα και πόθο αυτού του ταλαίπωρου λαού. Είναι κρίμα. Κι εδώ στη Νίσυρο στη δεκαετία του ογδόντα, κάποιοι πήραν εικο΄νες της μεταβυζαντινής περιόδου και μην τους είδατε! Δεν ξέρω τι άλλο να πω. Είμαι πολύ στεναχωρημένος με αυτό που συνέβη. Αιδώς, αχρείοι!!!

Γιώτα Φώτου είπε...

Niko eimai sto Monaxo gia episkepsi se sxoleia. Distixos eprepe na to doume ki auto me tin ekklisia mas