Όταν χάσαμε την Ντόλυ

Είναι το 17ο βιβλίο μου και κυκλοφόρησε στα βιβλιοπωλεία  αυτές τις μέρες.
Η οικονομική κρίση της χώρας όπως είναι αναμενόμενο ακολουθείται από πολίτες σε " νευρική κρίση" που με τη σειρά τους  μπερδεύουν τα παιδιά και προκαλούν -διακιολογημένα ίσως- μεγάλη αναστάτωση  και κριση αξιών.
Το βιβλίο άρχισε να γράφεται δυο χρόνια νωρίτερα όταν είχαν ήδη φανεί τα αποτελέσματα στα σχολεία, αποτελέσματα που τώρα πλέον έχουν πάρει μεγάλες διαστάσεις. Οι γονείς αδυνατούν να αξιολογήσουν τα προβλήματα και να βάλουν προτεραιότητες μπρος στον πανικό της ανασφάλειας και τη δυσκολία της επιβίωσης. Παιδιά μιας εποχής ευημερίας οι ίδιοι βλέπουν τα κεκτημένα να χάνονται, τους κόπους τους να πηγαίνουν χαμένοι και δυσκολεύονται να συμβιβαστούν με τη νέα κατάσταση.
Είναι σε θέση οι σημερινοί γονείς να δείξουν στα παιδιά τα σημαντικά θέματα της ζωής καθώς βρίσκονται χαμένοι μέσα στα προβλήματα; Εξάλλου, όπως λέει και μια διαφήμιση: τα σημαντικά πράγματα στη ζωή δεν είναι πράγματα. Πώς όμως θα φτάσουν ως αυτή την παραδοχή τα παιδιά;
Αυτές οι σκέψεις ήταν που με οδήγησαν να γράψω το βιβλίο που  αφορά σε παιδιά 9+ (το βιβλίο γράφει 11+ αλλά κατά τη γνώμη μου μπορεί να διαβαστεί εύκολα κι από μικρότερα παιδιά που έχουν κάποια αναγνωστική εμπειρία).
Οι ήρωές μου είναι η Ελίζα και ο Σπύρος που ψάχνουν για τη Ντόλυ, τη χαμένη μοτοσυκλέτα του πατέρα.
Ντόλυ ονομάζεται το άλογο του Λούκυ Λούκ, Ντόλυ ονομάζουν επίσης οι γιοί μου ένα φορτηγάκι που διαθέτουν. Η διαπίστωση "Χάσαμε το άλογο και τώρα δεν μπορούμε να είμαστε καβάλα" ήταν που γέννησε την πλοκή και τους ήρωες.  Πιστεύω και το δηλώνων με κάθε ευκαιρία ότι η αισιοδοξία και η σωστή αξιολόγηση της κατάστασης είναι αυτά που μπορούν να μας σώσουν από την κατάθλιψη που στέκεται πάνω από τα κεφάλια μας.
Ένας άλλος "ήρωας" που δεν είναι άνθρωπος αλλά ... βαλίτσα και μάλιστα βαλίτσα με το όνομα  Ο.Δ.Υ.Σ.Σ.Ε.Α.Σ παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της υπόθεσης η οποία κρύβει ανατροπές. Η έρευνα των παιδιών δεν έφερε πίσω τη χαμένη μοτοσυκλέτα ωστόσο κατέληξε σε κάποια συμπεράσματα και μάλιστα καταγεγραμμένα τα οποία και παραθέτω μέσα από ένα απόσπασμα του βιβλίου (τον επίλογο)

Περίπτωση 26: Όταν χάσαμε τη Ντόλυ

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

«Ένα ευωδιαστό κατακόκκινο τριαντάφυλλο μπορεί να κάνει έναν άνθρωπο ευτυχισμένο και αισιόδοξο.»

«Οι κερασμένες καραμέλες είναι οι πιο γλυκές γιατί, εκτός από ζάχαρη  περιέχουν αγάπη και ενδιαφέρον.»

«Μια καλή κουβέντα από έναν άνθρωπο έχει την ίδια ή και περισσότερη γλύκα με μια κερασμένη καραμέλα.»

«Η γκρίνια δεν μπορεί να φέρει  καλό αποτέλεσμα. Αντίθετα δημιουργεί προβλήματα στους άλλους.»

«Η ευτυχία δε βρίσκεται στα πλούτη αλλά στην αγάπη και μέσα σε μια δεμένη οικογένεια. Μπορεί κάποιος να βρει βασιλιάδες και άρχοντες ακόμα και στα πιο φτωχά σπίτια.»

« Το πιο σημαντικό πράγμα στη ζωή είναι η υγεία»

Για μια ακόμα φορά θέλω να ευχαριστήσω τους ανθρώπους των εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ και ιδιαίτερα τη Χρυσούλα Τσιρούκη για την επιμέλεια και τον Γιώργο Παζάλο για τη σύνθεση του εξωφύλλου.

Για περισσότερες  πληροφορίες:

Δείτε τη σελίδα του βιβλίου

Το τίμημα της προδοσίας ανάμεσα στα δώρα του 2013

΄Ηταν ένας χρόνος δύσκολος  για όλους μας αλλά σε μένα φάνηκε γεναιόδωρος. Στην οικογένειά μου ήρθαν νέα μέλη, ακούστηκε βρεφικό κλάμα, γέμισε το σπίτι με χαμόγελα, όνειρα και αισιοδοξία. Ας είμαστε καλά είπαμε κι όλα τα άλλα θα διορθωθούν, κι αυτό το πιστέψαμε. Ευτυχούν οι άνθρωποι ακόμα και μέσα σε οικονομική κρίση. Βέβαια τότε η απελπισία των γύρω δείχνει μεγαλύτερη, η συλλογική ευθύνη ακόμα πιο βαριά.
Το 2013 έφτασε στο τέλος κι εγώ θα ήμουν αχάριστη να επιμένω στα δυσάρεστα. Μου έφερε δώρα, πολλά δώρα, για κάποια μπορώ από εδώ να μιλήσω κάποια άλλα δεν αφορούν τους πολλούς.

Το κορίτσι κάτω από την ελιά- Λι Φλέμινγκ

Όπως δηλώνει στο βιογραφικό της η Λία Φλέμινγκ  περνά το μισό χρόνο της στην Κρήτη αν και δε φαίνεται να έχει ρίζες ελληνικές. Είναι λοιπόν προφανής ο λόγος που την ώθησε να γράψει ένα βιβλίο τοποθετημένο στο νησί κατά την εποχή του Β παγκοσμίου πολέμου. Είναι αρκετοί οι έλληνες λογοτέχνες που αναφέρονται στα βιβλία τους στη μάχη της Κρήτης, την εθνική αντίσταση και το ρόλο των Άγγλων στο νησί. Σ' αυτούς προστίθεται η Φλέμιγκ υιοθετώντας μια πιο ρεαλιστική  ματιά. Για εκείνη κατακτητές και κατακτημένοι βρίσκονται εξίσου σε δεινή θεσή, αφού ο πόλεμος εξ ορισμού προϋποθέτει προβλήματα για τους συμμετέχοντες. Οι ήρωες παθιάζονται, μάχονται για τις ιδέες τους, κάποιες φορές χάνουν την ταυτότητά τους, ωστόσο επιστρέφουν, έστω και αργά για να αποτιμήσουν τις πράξεις τους.
Σε εκείνα τα χρόνια ο έρωτας έχει πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Γίνεται συναισθηματικό καταφύγιο μέσα στο οποίο ξεπλένεται ο πόνος ή στήριγμα από το οποίο θα αντλήσουν οι ήρωες δύναμη για να συνεχίσουν. Η ερωτική πράξη μέσα στον όλεθρο μπορεί να ενώσει ανθρώπους διαφορετικών στρατοπέδων που ωστόσο έχουν την ανάγκη να ζήσουν, να φύγουν από τα δυσάρεστα, να ονειρευτούν έστω για λίγο.
Το κεντρικό πρόσωπο του βιβλιου η Πηνελόπη, Αγγλίδα με ρίζες ελληνικές, ίσως αρχικά φαντάζει στα μάτια των αναγνωστών περισσότερο ηρωίδα από όσο θα μπορούσε μια κοπέλα εκείνη της εποχής να είναι, όμως στο τέλος του βιβλίου αποκαλύπτεται η ανρώπινη αδυναμία της, εκείνη που την ωθεί στην αγκαλιά ενός εχθρού.
Με ωραίες περιγραφές και αρκετή πραγματολογική έρευνα η Λία Φλέμινγκ φέρνει τους αγώνες των Κρητικών στο προσκήνιο, δίνοντας τη δική της (αρκετά αντικειμενική) ερμηνεία σε όσα συνέβησαν στο νησί τα χρόνια της Γερμανικής κατοχής

Από το οπισθόφυλλο

Ο έρωτας σε καιρό πολέμου είναι δύσκολη υπόθεση όταν είσαι στη λάθος πλευρά…
Η Πηνελόπη ετοιμάζεται να κάνει το ντεμπούτο της στην κοσμική ζωή του Λονδίνου. Νιώθει, όμως, ότι θα φυλακιστεί για πάντα σ’ ένα χρυσό κλουβί, στερημένη από οποιαδήποτε αίσθηση ελευθερίας.
Όταν η αδερφή της την καλεί στην Ελλάδα, η Πένι αρπάζει την ευκαιρία να δραπετεύσει σ’ ένα διαφορετικό μέλλον. Φτάνοντας στην Αθήνα, επανεφευρίσκει τον εαυτό της ως φοιτήτρια και ανακαλύπτει τι πραγματικά θέλει: να γίνει νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού, μια ξένη ανάμεσα σε ξένους.
Και τότε ξεσπά ο πόλεμος. Η Πένι βρίσκεται στην Κρήτη ως μία από τις νοσοκόμες στο πεδίο της μάχης, φροντίζοντας ετοιμοθάνατους και τραυματίες. Η τόλμη, το θάρρος και η ομορφιά της θα γοητεύσουν έναν Γερμανό αξιωματικό. Κι αυτό θα αλλάξει τη ζωή της... Εξήντα χρόνια αργότερα, η Πένι επιστρέφει στην Κρήτη για το τελευταίο προσκύνημα που απέφευγε τόσα χρόνια. Το ταξίδι θ’ αποτελέσει την αφορμή να συναντήσει κάποιον που νόμιζε ότι είχε χάσει για πάντα. Και μαζί μ’ αυτόν και την αλήθεια πίσω από ένα τρομερό μυστικό του παρελθόντος. 

Η ΛΙΑ ΦΛΕΜΙΝΓΚ γεννήθηκε στο Λάνκασερ, είναι παντρεμένη και έχει τρεις γιους και μια κόρη. Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα σε ένα αγρόκτημα στο Γιόρκσερ Ντέιλς και έναν ελαιώνα στην Κρήτη, και σε αυτά ακριβώς τα μέρη λατρεύει να γράφει τις ιστορίες της. 

Αναγκράμμα - Νίκος Διακογιάννης

«Έλα τώρα να αναγραμματίσουμε ό,τι  για χρόνια έμεινε ίδιο κι απαράλλαχτο. Βλέπεις άλλο δεν έμαθα παρά να ξοδεύομαι σε μεταφορές και παρομοιώσεις. Οι λέξεις μου παραπαίουν. Κι όποτε καταφέρω κάτι να συντάξω γίνεται  ελπίδα που ματώνει. Νομίζω πως και  οι όροι της ευτυχίας στέκουν ανήμποροι μπροστά στη μοναξιά μου.

Τα μικρά χαρτιά δεν ωφελούν. Ψάχνω ήρωες από χαρτί, γιατί το δέρμα, όσο να πεις, προκαλεί δέος. Μην το αρνείσαι!  Άραγε, πόσο απέχει το δέος από το φόβο; Δεν αντέχεται μια τέτοια ζωή. Έσφαλα, ναι. Μα υποψιάζομαι πως κι ένας δολοφόνος ψίχουλα αγάπης γυρεύει. Δε φταίνε πάντα οι ακάλεστοι στα δείπνα της ζωής. Φταίνε κι εκείνοι που δε θέλησαν να δουν πιο πέρα από την άκρη της λαμπρής ευωχίας τους.»

Φοβίες, ανασφάλειες, μοναξιά, είναι οι λέξεις που χαρακτηρίζουν τους ήρωες του βιβλίου του Νίκου Διακογιάννη. Καταστάσεις ρεαλιστικές  που δείχνουν τη ζωή του σύγχρονου «απομονωμένου» ανθρώπου, αυτές που διστάζει να παραδεχτεί, να δει τη ρίζα τους, τις αιτίες.  Ένας « αναγραμματισμός»  κάποιες φορές αρκεί να δώσει άλλο νόημα στη ζωή, να δείξει προοπτικές, να αλλάξει δρόμους και κατευθύνσεις.  Ο έρωτας μπορεί να παίξει καταλυτικό ρόλο, να φέρει τα πάνω κάτω.

Η Αναγκράμμα, ο Νόβε, ο Λίτο κινούνται κάτω από τη σκιά γεγονότων που στιγμάτισαν τη ζωή τους. Αδυνατούν να τα ξεπεράσουν, μένουν προσκολλημένοι ξορκίζοντας έτσι πιθανές παρόμοιες καταστάσεις. Μέχρι που μπαίνει στη ζωή τους ο έρωτας.

Τα ονόματα των ηρώων είναι επιλεγμένα από τον κόσμο της λογοτεχνίας και έχουν συμβολικό χαρακτήρα.  Η τέχνη και η δημιουργικότητα γίνεται  λόγος ύπαρξης,  τρόπος εκτόνωσης, αντικαθιστώντας όσα τους λείπουν.

 Μέσα στις σελίδες  του βιβλίου περνούν αδερφικές σχέσεις που αγγίζουν τα όρια της αυτοθυσίας, άνθρωποι που βρίσκουν το νόημα της ζωής στο να βοηθούν τους άλλους, να δίνουν την αγάπη που εκείνοι στερήθηκαν από τους δικούς τους, άλλοι άνθρωποι αδύναμοι, ανήμποροι να αντέξουν το βάρος όσων η μοίρα τους επιφύλαξε, παιχνίδια που η ίδια η ζωή πλέκει καθημερινά χωρίζοντας και ενώνοντας άτομα που κάποτε βρέθηκαν κάτω  από τον ίδιο αστερισμό.

Πόσο μπορεί να επηρεάσει τη ζωή ενός ατόμου η διαφορετικότητα; Μπορεί ένας άνθρωπος με κάποια σωματική αναπηρία (και κατ’ επέκταση κάποια άλλη διαφορά)  να έχει φυσιολογική ζωή; Τελικά οι άλλοι τον βάζουν στο περιθώριο ή μήπως μπαίνει ο ίδιος με τη θέλησή του; 

Το τέταρτο βιβλίο του Νίκου Διακογιάννη, αν και διαφορετικό, είναι εξίσου  απολαυστικό με τα προηγούμενα. Άψογη χρήση της γλώσσας, συναρπαστικό λογοτεχνικό ύφος, δεμένη και άκρως ενδιαφέρουσα  πλοκή, εμβάθυνση στον ψυχικό κόσμο των ηρώων. Πιο ρεαλιστικό από τον  «Ύπνο των αγαλμάτων», πιο σύγχρονο από τους «Καθρέφτες στο χώμα» εξίσου έντονο με το «Τέρα Άμου»,  η «Αναγκράμμα» ήρθε για να επιβεβαιώσει τις δυνατότητες του συγγραφέα.

Εύχομαι καλή επιτυχία στο βιβλίο και δύναμη να συνεχίσει στο Νίκο Διακογιάννη.

Θέλεις να κάνουμε Chat; Σάρα Ντάρερ Λίτμαν

Το είχα από το χειμώνα στη βιβλιοθήκη μου και μόλις τώρα κατάφερα να το διαβάσω. Η αλήθεια είναι ότι βλέποντας τον τίτλο ήξερα τι περίμενα από το βιβλίο και δεν έπεσα έξω. Η ιστορία προβλέψιμη και πολύ κοντά σε πραγματικά γεγονότα που όλο και συχνότερα φτάνουν στα αυτιά μας. Ωστόσο η συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη αμείωτο ως το τέλος. Με απλό  λόγο, ζωντανές περιγραφές, ήρωες αναγνωρίσιμους και αρκετή μελέτη που αφορά στα πραγματολογικά στοιχεία δίνει ένα καταπληκτικό βιβλίο που κατά τη γνώμη μου καλό θα ήταν να διαβαστεί από όλους τους εφήβους, αλλά και τους γονείς τους.
Η δεκατετράχρονη  Άμπι έχει παρακολουθήσει διαλέξεις και ενημερωτικά προγράμματα στο σχολείο της σχετικά με τον τρόπο που πρέπει να συμπεριφέρεται στο διαδίκτυο. Είναι απολύτως σίγουρη ότι ξέρει να προστατεύει τον εαυτό της. Ωστόσο κάνει κάποιες παραχωρήσεις αφού νοιώθει ασφαλής μέσα στο δωμάτιό της ενώ συνομιλεί με αγνώστους. Τι μπορεί να της συμβεί μέσα στο ίδιο της το σπίτι;. Έτσι δέχεται να κάνει chat με το Λουκ. Εκείνος από την αρχή δείχνει να την καταλαβαίνει όσο κανείς άλλος. Τα λόγια του την ανεβάζουν, την κάνουν να αισθάνεται μοναδική, όμορφη, ερωτεύσιμη, σέξυ. Ο κόσμος έξω είναι σκληρός. Οι γονείς απαιτητικοί, το σχολείο κουραστικό, οι απογοητεύσεις που δέχεται από τους συμμαθητές και φίλους της πολλές. Κι εκείνη προσπαθεί από κάπου να πιαστεί ώστε να αποκτήση την επιβεβαίωση που χρειάζεται. Στρέφεται στο Λουκ. Ο Λουκ είναι εκεί πάντα. Κοντά της. Έτοιμος να ακούσει τα προβλήματά της, να τη συμβουλεύσει, να πάρει το μέρος της ακόμα και όταν εκείνη έχει άδικο. Ο Λουκ τη βεβαιώνει ότι είναι μοναδική και ότι την έχει ερωτευτεί. Η νεαρή Άμπι μαγεύεται από τα λόγια του. Πιστεύει ότι τον αγαπά και δέχεται να κάνει για χάρη του κάποια πράγματα μέσω διαδικτύου. Πράγματα που θεωρεί ότι αφορούν αυτούς τους δυο και μόνο. Του στέλνει γυμνές φωτογραφίες και βίντεο. Αν δεν τη δει γυμνή ο Λουκ που είναι το αγόρι της ποιος θα την δει τότε. Τον εμπιστέυεται περισσότερο από  όλους και επιδιώκει να τον συναντήσει. Και τότε η Άμπι εξαφανίζεται από προσώπου γης.
Η Σάρα Νταρερ Λίτμαν σκιαγραφεί έναν χαρακτήρα  κοριτσιού απολύτως πραγματικό. Με τα προβλήματα της εφηβείας, τη δυσκολία να ενταχθεί στην πραγματικότητα, την ανάγκη αποδοχής, το ξύπνημα της ερωτικής επιθυμίας  και τις πολύπλοκες σχέσεις με το άλλο φύλο. Από την άλλη μεριά δίνει με λεπτομέρειες τον τρόπο με τον οποίο δρουν όσοι ψάχνουν θύματα μέσω διαδικτύου. Όταν οι αστυνομικοί ανακαλύψουν την Άμπι, εκείνη θα καταλάβει ότι το βίντεο της πρώτης ερωτικής συνεύρεσής της κυκλοφορεί ελεύθερο σε πορνογραφικές και παιδοφιλικές σελίδες μαζί με όλα τα υπόλοιπα βίνεο και φωτογραφίες που έστειλε στο Λουκ. Ο Λουκ είχε άλλο όνομα και πολλά κορίτσια. Ο Λουκ ήταν πολύ μεγαλύτερος από όσο της είχε πει. Ο Λουκ τη χρησιμοποίησε. Πώς θα αντιδράσει στις κοροϊδίες των συμμαθητών της, την απογοήτευση που διαβάζει στα μάτια των γονιών της; Πώς θα μπορέσει να εμπιστευτεί ξανά κάποιον άνθρωπο;
Στόχος του βιβλίου είναι η προστασία από τέτοιου είδους γνωριμίες και η παραδοχή από όλους ότι άτομα σαν την Άμπι δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από θύματα.
Πόσα και πόσα άτομα καθημερινά πιστεύουν ότι ξέρουν καλά τους κανόνες που αφορούν στο διαδίκτυο; Εκείνο που δεν ξέρουν είναι ότι οι άνρωποι που ψάχνουν θύματα έχουν τρόπο και δυνατότητες να παρασύρουν ακόμα και τον πιο προσεκτικό χρήστη.

" Η Μάγισσα Σουσουρέλα και η Αλφαβήτα" Ελισάβετ Τάρη

Η Σουσουρέλα διαφέρει πολύ από τις υπόλοιπες μάγισσες. Πετά με αεροπλάνο όχι με σκουπόξυλο και αντί να χρησιμοποιεί μαγικά φίλτρα και ξόρκια στηρίζεται στην …αλφαβήτα για να κάνει τα μαγικά της. Οι υπόλοιπες μάγισσες νοιώθουν να απειλούνται και προσπαθούν να αντιδράσουν.

Σε μια ιστορία που συνδυάζει στοιχεία του παραμυθιού με άλλα ρεαλιστικά η Ελισάβετ Τάρη δίνει τη σημασία που έχει η δεξιότητα της ανάγνωσης και γραφής. Όπως τα μαγικά μπορούν να αλλάξουν τη ζωή των ανθρώπων στα παραμύθια έτσι και η μόρφωση στον πραγματικά κόσμο κάνει θαύματα. Με απλή γραφή που την καταλαβαίνουν τα παιδιά, ευχάριστες εικόνες και περιγραφές η συγγραφέας καταφέρνει πρωταρχικά να διασκεδάσει τα παιδιά και παράλληλα  να κάνει ευχάριστη και εύκολη τη εκμάθηση της αλφαβήτας. 

Στο συνοδευτικό CD υπάρχουν τραγούδια που ενθουσιάζουν τους μικρούς αναγνώστες. Επιπλέον στο τέλος του βιβλίου βρίσκουμε δραστηριότητες που συνδυάζουν την ανάγνωση με τη δημιουργία και το παιχνίδι.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Θερμαϊκός,  σε εικονογράφηση του Κωστή Χατζηβασδέκη. Τη μουσική έγραψε ο Σούλης Λιάκος και τραγουδά η Χαρά Παπαμιχαήλ.

Η Ελισάβετ Τάρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε παιδαγωγικά στην Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης και στο Παιδαγωγικό Τμήμα του ΑΠΘ. Μετεκπαιδεύτηκε στη Γενική Αγωγή στο Διδασκαλείο του Παιδαγωγικού τμήματος του ΑΠΘ. Είναι επίσης πτυχιούχος του Νομικού Τμήματος της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ και μεταπτυχιακή διπλωματούχος της ίδιας Σχολής, στον Τομέα της Φιλοσοφίας του Δικαίου με ειδίκευση στη θρησκευτική ελευθερία στην εκπαίδευση. Διορίστηκε στην Α/θμια Εκπαίδευση και εργάστηκε σε σχολεία της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης και της Βέροιας. Υπηρέτησε, επίσης, ως διευθύντρια στο Ελληνικό Δημοτικό Σχολείο της Αλεξάνδρειας Αιγύπτου. Από τον Ιανουάριο του 2012 υπηρετεί ως Σχολική Σύμβουλος στην Έδεσσα. Ως εκπαιδευτικός ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την παιδική λογοτεχνία υλοποιώντας προγράμματα φιλαναγνωσίας, καθώς και με θέματα αντιρατσιστικής αγωγής, κοινωνικού αποκλεισμού και ισότητας ευκαιριών στην εκπαίδευση.

Γυάλινος χρόνος της Πασχαλίας Τραυλού

Πώς μπορεί να αντιδράσει ένας άνθρωπος όταν μαθαίνει ότι ο χρόνος που του απομένει είναι ελάχιστος; Στο «Γυάλινο χρόνο» της Πασχαλίας Τραυλού ο επικείμενος θάνατος αντιμετωπίζεται από την ηρωίδα Βέρα με την ανάγκη της δημιουργίας, ίσως επειδή εκείνη χρειάζεται την υστεροφημία, ίσως πάλι επειδή θέλει να προλάβει να δώσει στους άλλους όσα έχει υποσχεθεί σε σύντομο χρονικό διάστημα. Η συγγραφέας μπαίνει βαθιά στον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας, σκιαγραφεί το παρελθόν, στέκεται στο παρόν, βγάζει στην επιφάνεια συναισθήματα και απόψεις με αποτέλεσμα να μαγέψει και παράλληλα να προβληματίσει τον αναγνώστη. Για όλους τους ανθρώπους έρχεται κάποτε η στιγμή του απολογισμού. Πάνω σ’ αυτόν θα βασιστεί για να αλλάξει όσα προλαβαίνει. Δίπλα στην ηρωίδα και οι υπόλοιποι ήρωες,  διαφορετικοί χαρακτήρες ο καθένας, κινούνται επηρεασμένοι από ξεχωριστές ανάγκες αποκαλύπτοντας όσα κρύβει –θετικά και αρνητικά- η ψυχή τους.

Ο θάνατος και η ζωή, ο έρωτας, το πάθος, λανθασμένες επιλογές που επηρεάζουν πορείες, η μητρότητα και όλα όσα ταλαιπωρούν τον άνθρωπο διαχρονικά θίγονται μέσα στην ιστορία της Πασχαλίας Τραυλού.

Το ταλέντο της Πασχαλίας Τραυλού έχει προ πολλού αποδειχτεί. Η σωστή χρήση της ελληνικής γλώσσας, το πλούσιο λεξιλόγιο, οι δυνατές εικόνες και περιγραφές είναι τα εργαλεία με τα οποία κέρδισε τους αναγνώστες εδώ και χρόνια.

Δεν θα υπερβάλω ωστόσο στο ελάχιστο αν πω ότι ο Γυάλινος χρόνος ξεπέρασε κάθε προηγούμενο έργο της. Τόσο η λογοτεχνικότητα του κειμένου όσο και η ανάλυση των χαρακτήρων το φέρνουν στην κορυφή. Εκείνο όμως που το κάνει να ξεχωρίζει είναι η αριστοτεχνικά δεμένη πλοκή, αφού στο βιβλίο αυτό η συγγραφέας επιχειρεί και καταφέρνει επάξια να δέσει την κύρια μυθιστορηματική πλοκή με 12 διηγήματα. Στηριζόμενη στην ιδιότητα της ηρωίδας της (την έχει κάνει συγγραφέα) εμπλέκει ανάμεσα στο κυρίως κείμενο διαφορετικές ιστορίες, άψογα δεμένες με τη χρονική στιγμή και με μεγάλη θεματολογική γκάμα. Αυτό κατά τη γνώμη μου είναι κατόρθωμα αφού σε τέτοια εγχειρήματα ελλοχεύει ο κίνδυνος  αρνητικού αποτελέσματος. Η Πασχαλία Τραυλού με μεγάλη ευθύνη και συνέπεια, όχι μόνο καταφέρνει να συνδέσει διαφορετικές ιστορίες μεταξύ τους, αλλά επιπλέον κινεί το ενδιαφέρον του αναγνώστη βάζοντας τον κάθε τόσο σε άλλους δρόμους. Το βιβλίο είναι από αυτά που δίνουν στο έπακρο την απόλαυση της ανάγνωσης και τον προβληματισμό.

Να τη συγχαρώ και να ευχηθώ να είναι πάντα τόσο δημιουργική.